6 ปีก่อน... "พ่อพาคนมาให้แกรู้จักการิน..." ในวันนั้นผมไม่รู้ว่ามันจะเปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล... "เรียกเขาว่าแม่....นะ!" อะไรนะ! ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แม่ของผมสักหน่อยแม่ของผม....พ่อบอกว่าแม่ทิ้งผมไป..และไม่มีวันหวนกลับมา แต่ผมไม่เชื่อหรอก! พ่อโกหก! และผมก็จะไม่มีวันรับผู้หญิงคนนี้เป็นแม่ด้วย..ไม่มีใครแทนที่แม่ได้! "ไม่! ผมมีแม่มีแม่เพียงคนเดียวเท่านั้น นั่นก็คือแม่ริสา!!" "ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณเด็กเล็กๆก็อย่างนี้และค่ะพลอยจะทำให้เด็กคนนี้ยอมรับพลอยเป็นแม่เอง...เชื่อมือพลอยนะคะ นรินทร์......" . . . . "ปล่อย! ปล่อยผม!!" "พ่อแกไปทำงาน!!! อยู่ที่นี่แกก็ต้องเชื่อฟังชั้น!!!!!" ผมวิ่งนี้ไปร้องไห้อยู่ที่มุมห้องตามตัวของผมมีรอยฟกช้ำจากการถูกตีเต็มตัวไปหมด "แก!!!!!ไอ้สวะ!!!แกอย่าทำให้ชั้นอารมณ์เสีย!!!หรือแกอยากตาย!!!!" "ไม่!....พ...พะ...ผม..จะไม่ทำมันอีกแล้ว" ผมพูดเสียงครุมเครือเพราะทั้งตัวสั่นทั้งเจ็บปวดทั้งตัวไปหมดแล้ว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น