Chapter 1 (1)

6 ปีก่อน... "พ่อพาคนมาให้แกรู้จักการิน..." ในวันนั้นผมไม่รู้ว่ามันจะเปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล... "เรียกเขาว่าแม่....นะ!" อะไรนะ! ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แม่ของผมสักหน่อยแม่ของผม....พ่อบอกว่าแม่ทิ้งผมไป..และไม่มีวันหวนกลับมา แต่ผมไม่เชื่อหรอก! พ่อโกหก! และผมก็จะไม่มีวันรับผู้หญิงคนนี้เป็นแม่ด้วย..ไม่มีใครแทนที่แม่ได้! "ไม่! ผมมีแม่มีแม่เพียงคนเดียวเท่านั้น นั่นก็คือแม่ริสา!!" "ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณเด็กเล็กๆก็อย่างนี้และค่ะพลอยจะทำให้เด็กคนนี้ยอมรับพลอยเป็นแม่เอง...เชื่อมือพลอยนะคะ นรินทร์......" . . . . "ปล่อย! ปล่อยผม!!" "พ่อแกไปทำงาน!!! อยู่ที่นี่แกก็ต้องเชื่อฟังชั้น!!!!!" ผมวิ่งนี้ไปร้องไห้อยู่ที่มุมห้องตามตัวของผมมีรอยฟกช้ำจากการถูกตีเต็มตัวไปหมด "แก!!!!!ไอ้สวะ!!!แกอย่าทำให้ชั้นอารมณ์เสีย!!!หรือแกอยากตาย!!!!" "ไม่!....พ...พะ...ผม..จะไม่ทำมันอีกแล้ว" ผมพูดเสียงครุมเครือเพราะทั้งตัวสั่นทั้งเจ็บปวดทั้งตัวไปหมดแล้ว

intro.. (fic) garin

intro......การเสียแม่ไปครั้งนั้นทำให้ผมรู้สึกว่าชีวิตนี้ไม่เหลืออะไรอีกแล้วเพราะนับตั้งแต่ที่เสียแม่ไปพ่อก็พานังผู้หญิงชั่ว คนนั้นเข้ามาในชีวิตผมทำให้โลกของผมที่เหลือความสุขอยู่ไม่มากนั้นพังทลายมากขึ้นไปอีก....

เป็นไงมั่ง เม้นต์ด้วยนะเม้นต์ๆ

Chapter 1 (2)

"มามะ!การินนน"*ยื่นมือมาถอดกางเกงออก ตอนนี้ผมไม่มีแรงขัดขืนแม้แต่จะโต้ตอบ กางเกงของผมค่อยถูกเลื่อนปลดออกทีละน้อย พร้อมกับเนื้อตัวสั่นเทิ้ม . . . "กลับมาแล้วการิน การิน.....พ่อกลับมาแล้วลูก! พลอย!....พลอย" ในตอนนั้นผมถูกอุ้มออกมาจากห้องครัวพร้อมตัวชุ่มเลือด "!!!การิน!!!!"พ่อเขย่าตัวชุ่มเลือด ทำให้ผมเห็นชัดขึ้น "พะ....พะ...พ่อ......พ่อ...." ผมพยายามจะเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับ นังผู้หญิงชั่วนั่น!ตลอดเวลาที่เขาเคยทำกับผมขนาดไหน "คือว่า....นรินทร์คะ?! การินเค้า"นังผู้หญิงชั่วนั่นพูดขณะบีบน้ำตา "มีอะไร?!?!พลอย การิน.....การินทำไม?!?!" "การินเค้าจะฆ่าพลอยค่ะ!!!!!!" "ห้าาาา!!!!?" "คือ.....การินเค้าโกรธที่พลอยเผลอเรียกเค้าว่าลูกเลยทุบตีพลอยแต่พลอยก็ไม่ได้ขัดขืนแต่เค้าก็ไม่พอใจบอกว่าพลอยเสแสร้ง....แล้วการินก็ไปหยิบมีดมาจะแทงพลอย พลอยตกใจมากเลยแย่งมีดจากการินแล้วมัน....มะ....มันก็...."บ้า!?!!?!บ้าไปแล้วพ่อ....พ่อ..ไม่เชื่อหรอก!!! พ่อไม่มีวันเชื่อเรื่องโกหกเลี่ยนๆพรรค์นี้หรอก!!!! "กะ....กะ....กา...ริ...ริน"พ่อมองมาที่มือข้างขวาของผม....ที่มาของเลือดที่นองอยู่บนตัวผมแล้วหันมามองหน้าผมอย่างสงสาร......................ไม่!!!!!!!!!พ่อ..พ่อครับ.....พ่อไม่ได้เชื่อนังอสรพิษนั่นใช่มั้ย?!?!??! "พ่อ!!!!??!?!????!??!?!?!?"ผมใช่แรงเฮือกสุดท้ายที่ผมมีเพื่อคัดค้านเรื่องนี้ "พ่อ.....อย่า.....ไป...เ...เชื่อ....." สายตาของผมค่อยๆเลือนรางไปเรื่อยภาพสุดท้ายที่ผมเห็นคือสายตาของพ่อที่เจ็บปวดที่สุดเป็นสายตาของคนที่ไม่เชื่อใจและคลอไปด้วยน้ำตา... . . . . .

เพลง ตะวันอับแสง

* เคยชม ร่วมภิรมย์ใจ ด้วยความรักจริงยิ่งใหญ่
ผูกพันหัวใจเรามั่น
รักเอย ....
เคยอยู่เคียงกัน
ร่มเย็นมิเว้นวายวัน
ด้วยความสัมพันธ์ยืนยง *
ทิวางาม.........
ยามอยู่เคียงคง
สุริยาแสงส่ง
ปวงชีวิตในโลกดำรงเริงใจ
ร้างกัน
วันห่างไปไกล
มืดมนหมองมัวปานใด
เยือกเย็นเข็ญใจรัญจวน *
ไกลกัน
พาพรั่นใจครวญ
ร่างกายทรุดโทรมทุกส่วน จิตใจร้อนรวนแรงอ่อน
รักเอย....
เลยกลับอาวรณ์ ค่ำคืนฝืนใจไปนอน ยิ่งดูเหมือนฟอนไฟลน *
ทิวาทราม
ยามห่างดวงกมล
สุริยาหมองหม่น
ปวง....ชีวิตในโลกอับจนเสื่อมทราม
หวังคอย คอยเฝ้าโมงยาม จวบจนทิวาเรืองงาม สบความรักยามคืนคง